In Memoriam    


Zwollerkerspel, 6 juli 1962                                  Zwolle, 27 maart 2009

Het is zondagmorgen acht uur, tijd om het pak aan te trekken en de motor uit de schuur te halen. 
Om half negen is het verzamelen bij Frans en Geralda, de koffie staat vast en zeker al te pruttelen. 
Wanneer iedereen de koffie naar binnen gewerkt heeft en even naar de Wc geweest is, wordt het tijd om te gaan. 
Eerst nog even de buren wekken met het geronk van onze motoren, dan het dorp uit en Gasderop. 
Zo gauw we de brug over zijn heeft iedereen zijn plek in de groep gevonden en vertrekt de lange sliert richting de horizon.
 Iedereen heeft eigenlijk wel een vast stekkie in de lange rij brommers, maar de laatste plek is steevast voor Frans. 
In elke bocht kijk ik even achterom of ze er allemaal nog zijn en even zwaaien naar Frans,
die even terug zwaait. Zo van okay rijden maar. Rond de klok van 11 wordt het tijd voor de 1e pitstop.
Hallo, ober mogen wij 15 koffie en 15 appelgebak met slagroom van U. 
We lappen allemaal 20 euro voor in de pot, het geld wordt automatisch richting Frans geschoven. Hij regelt dit altijd. 
Na een dikke 100 kilometer verder en verschillende keren zwaaien naar Frans, wordt het tijd voor de lunch. 
In Belgie een gebakken ei, in Nederland een uitsmijter en in Duitsland eten we altijd een Strammermax.
He, ober mogen we 15 Strammer maxen. Oh, euhh, wacht even ober doe maar 14 en 1 bal gehakt voor die knuffelbeer met snor. 
Nadat de eieren weggewerkt zijn, wordt de kwaliteit daarvan nog uitgebreid besproken.
Staat Frans er opeens zijn jas aan te trekken en zegt: kom we gaan verder. Hij heeft dan inmiddels de rekening al voldaan. 
Tijdens het laatste stuk een traditionele stop ergens bij een boom of bankje voor een peuk en een plas. 
Nog even dom ouwehoeren en genieten van de natuur en natuurlijk schiet Frans nog even wat kiekjes voor later. 
Als we tegen donker de brug weer op draaien, Frans als laatste, zit een mooie dag er weer op. 
Nog ff een biertje ter afsluiting bij Frans en Geralda. Niet lang daarna brengt Frans een DVD met de foto's van een mooie dag toeren. 
Onze trips zullen nooit meer zijn zoals vroeger, maar een ding weet ik zeker:
Ik zal blijven zwaaien naar de Rode Bandit, nu iets korter achter mij, want daar is de plek van Geralda. 
Op een van onze weekeind trips speelde The Jack Daniels band het nummer "This is the live van Amy Macdonald". 
Dit werd een van Frans zijn favoriete nummers, wanneer hij dit later op de radio hoorde moest die ff een tikkie harder.  

Frans, we gaan met ons allen nog een keer naar Tecklenburg!